De droom

“Ik woon in een klein dorpje in de bergen maar het is maar 30 minuutjes rijden van waar de bruiloft is”. Dat klonk als muziek in mijn oren en de ultieme gelegenheid om mijn trip naar Spanje te verlengen. Dus ik stapte in mijn huurwagentje en zette google maps aan. De eerste afslag de weg op en karren maar.  Zo’n 20 kilometer onderweg riep Google “over 500 meter rechtssaf”  dus ik minderde vaart en tuurde naar rechts om te kijken waar de afslag zat. “Nu rechtsaf slaan” riep google. Het leek op een foutje van google want hij stuurde me een zandweg op, maar omdat ik alleen in de auto zat en niet kon overleggen of dit wel of niet juist was deed ik maar war Google zei. Het paadje leidde me naar een slingerweg omhoog de bergen in. Inmiddels reed ik met klotsende oksels want de afgrond links van me werd steeds dieper. Het uitzicht daarentegen werd steeds spectaculairder maar ik had geen tijd om ervan te genieten omdat ik me moest concentreren op de volgende bocht. “Eerste kroeg die je tegen komt in het dorp, daar spreken we af” had Ben gezegd. En waarempel, ik had het gevonden. Ik parkeerde mijn wagentje aan de kant van de weg en werd vrolijk begroet door Ben en werd direct voorgesteld aan de dorpsgenoten die ook een drankje deden bij de dorpskroeg.

Ben was niet veel veranderd. Eigenlijk was hij nog steeds dezelfde kettingrokende en op cola terende vent. Hij had wel een nieuwe karaktertrek hier opgedaan in de bergen; hij zei de hele tijd wat er in hem op kwam zonder enige vorm van filter. Zo zei hij bijvoorbeeld dat hij mijn blog leuk vond om te lezen maar dat het vol met spelfouten staat. En wellicht is dat de waarheid, als schrijfster is dit nou niet het compliment waar je op zit te wachten.

Na nog een drankje besloten we ons boeltje op te pakken en richting zijn huisje te gaan. Inmiddels had ik al begrepen dat nog dieper het berggebied in lag en dat het wellicht verstandig was om de eerste keer bij hem in te stappen zodra we in de buurt kwamen en echt offroad gingen. Dus ik reed de eerste kilometers nog even achter hem aan. De hellingen werden steiler en de bochten steeds grilliger. Op een gegeven moment stopten we en gooiden we mijn troep over in zijn auto. We reden verder de bergen in en ik moest me inhouden niet te gillen. Zijn landrover was nogal groot op het smalle weggetje dat we namen en hij moest in sommige bochten een aantal keer steken om de bocht te kunnen maken met als gevolg dat ik recht de afgrond in keek. Maar ik ging er maar vanuit dat hij zelf geen death wish had en hij deed dit tenslotte vaker.

Eenmaal aangekomen, moesten we nog een klein stukje naar beneden lopen (lees hij liep, ik klauterde). Het was inmiddels donker en ik was moe van de rit en de bruiloft die avond ervoor.  Ben leidde me rond in zijn huisje (lees hutje op de hei). Keukentje,  douche, slaapkamer…… “Waar is de wc?” vroeg ik. “Ja loop maar even mee naar buiten” zei Ben glimlachend. Hij wees met zijn zaklamp een stukje omhoog en daar stond een houten huisje. “Dat is een droogtoilet”.  Het leek op een eco-vriendelijke dixie. “O en nog iets, als je nu naar de WC moet, moet je even uitkijken voor wilde zwijnen. Als je stil blijft staan doen ze niks.” Ik dacht nog dat hij een grapje maakte, maar helaas. En mensen die mij kennen weten dat ik niet van camperen hou. Ik wil niet midden in de nacht op pad met een zaklamp, met de kans aangevallen te worden door een wild zwijn. Maar ja, ik was er nu en dit was de situatie. Ik besloot het een nachtje aan te kijken. Ik kon altijd nog in het huis van zijn vriendin in het dorp verblijven als ik dit echt niet zo trekken.

Ik sliep die nacht tegen verwachting in heerlijk. Ik werd wakker en zette een kopje thee voor mezelf. Ben lag nog op één oor dus ik pakte mijn boek erbij en liep naar buiten. Ik trok een stoeltje de schaduw in en keek naar het uitzicht. Je keek recht tegen een berg aan, voor ons Hollanders is dat op zich al een magisch gezicht. Ik sloeg mijn boek open en probeerde wat te lezen. Maar ik was afgeleid door de zoemende bijtjes, het geritsel van de blaadjes aan de boom en de magische berg voor me. Een bepaalde rust stroomde door mijn aderen. Je kon zeggen wat je wilde van Ben maar hij had zijn droom nagejaagd. Hij had het vroeger al over dat hutje op de hei en hij woonde er nu.

Mijn eigen droom om schrijfster te worden kwam weer naar boven borrelen. Mijn droom is om een boek te schrijven (uiteraard een best-seller á la Heleen van Rooyen) om vervolgens van de opbrengsten mijn eigen huisje in het buitenland te kunnen kopen waar ik me zo’n 6 maanden per jaar opsluit om het volgende boek te schrijven. Ja dát is mijn droom.

Toch merk ik dat ik bang ben om die droom te realiseren. Iets in mezelf houdt me tegen. Ik ben bang dat ik nooit goed genoeg zal zijn of dat als ik mijn droom hardop uitspreek mensen me misschien wel uitlachen. Maar het meeste enge vind ik de gedachte dat het nooit zal lukken. Ik besefte me dat als ik ook maar een kleine kans wil hebben om deze droom te realiseren ik toch zal moeten doen wat al maanden niet goed meer lukt: schrijven.  Want ieder geschreven woord is misschien wel een miniscuul stapje dichterbij mijn einddoel….

En voor degene die het zich afvragen, ik ben de hele week bij Ben gebleven in zijn hutje op de hei. Het is wellicht niet mijn droom om zo back to basic te bivakkeren, maar het was heerlijk om even in zijn droom te leven.

Mickey

Gespleten persoonlijkheid. Ervaringsdeskundige in disaster dates. Amateur schrijfster van misschien wel de volgende worstseller.

Leave a Reply

%d bloggers liken dit: