Eerlijk

Het is 10 januari 2016 en ik behoor waarschijnlijk tot een van de laatste in de bloggerscommunity die haar eerste post voor 2016 nu pas plaatst. Ik doe niet aan goede voornemens, ik heb nog geen nieuwe slechte dates gehad en ik heb ook nog niet genoeg nieuwe frustraties verzameld om een nieuwe “Rot Op” blog te schrijven. Ik zit ook nog niet echt in een flirt modus dus een nieuwe flirt zit er ook even niet in…

Ik las wat oud werk door en kwam een stukje tegen dat ik 2 jaar geleden geschreven heb. Een stuk dat vaak nog in mijn gedachten is met de vraag of ik het wel of niet zou moeten posten. Nou dacht ik, laat ik in 2016 dan eens hiermee beginnen en kijken wat er gebeurd…..eerlijk

Eerlijk

Eerlijk? Moet ik eerlijk zijn? Ik ben denk ik nog nooit écht eerlijk geweest.

Ik heb nog nooit iemand de waarheid verteld, mijn waarheid, zonder mooie verpakkingen. Ik heb nog nooit gezegd wat ik echt vond, ook niet als mensen daarom vroegen. Altijd bang, bang om ze pijn te doen of  bang om hem/haar het gevoel te geven dat hij/zij niet goed genoeg is.

Het lijkt altijd makkelijker mijn eigen hart te laten breken dan dat van een ander. Misschien niet eens eerlijk tegenover mezelf. Altijd maar zeggen dat ik mezelf niet zo moet aanstellen. Dat mijn gevoel niets voorstelt bij het gevoel van een ander. Mezelf verstoppen achter een glimlach. Sterk zijn voor iedereen om me heen. Gaat een vriendin door een hel? Ik ben er! Gaat mijn familie door een crisis? Ik ben er! Misschien is de muur die ik om me heen gebouwd heb wel hoger dan ik zelf eigenlijk weet. En het is niet eens dat ik het expres doe. Ik word fysiek onwel als ik echt de woorden wil zeggen die in mijn hoofd rondspoken. Er vormt zich een knoop in mijn maag waar ik misselijk van word.

Inmiddels is het mijn tweede natuur geworden om aan te voelen hoe iemand anders zich voelt, dat doe ik al vanaf kinds af aan. Hoe zit iemand in zijn vel en hoe anticipeer ik hierop? En mijn gevoel is op dat moment helemaal niet belangrijk. Als de ander maar gelukkig is. En als dat niet zo is, wat kan ik er dan aan doen om dat te veranderen? Hoe tover ik een lach op iemands gezicht, ook al is het maar voor een moment.

Of ik van plan ben ooit eerlijk te zijn? Eerlijk?! Nee.

Ik wil nooit iemand pijn doen met mijn woorden, ik wil nooit iemands hart breken. Maar ik snap ook wel dat dat onmogelijk is. En ik heb echt wel mensen pijn gedaan met mijn woorden en ik heb echt wel harten gebroken. Maar iedere keer als ik dat doe of gedaan heb breekt mijn eigen hart ook. Ik denk dat mijn hart niet eens heel is geweest de afgelopen 20 jaar.

Dat maakt mij een moeilijke kandidaat voor de liefde. Onbewust kies ik misschien wel mensen uit waarvan ik weet dat ze mijn binnenste nooit zullen zien. Waarbij ik die muur niet naar beneden hoef te halen. En als ik dan toch iemand tegen kom die het wel aandurft om die muur te beklimmen en misschien wel stukjes probeert af te breken, dan raak ik in paniek. Ik schiet in de verdediging en ik word een heel vervelend mens. Ik zal zo vervelend worden dat je weg zal rennen, zo hard als je kan. Zodat ik dan weer kan zeggen: Zie je wel dat het het niet waard is om eerlijk te zijn? Zie je wel dat je mensen pijn doet….

Sinds een aantal jaar probeer ik eerlijker te zijn, opener te zijn. Naar mezelf en naar anderen. Ik geef mezelf de tijd om te voelen, wat kan uitmonden in vreselijke huilbuien. Diep verstopte emoties die heel af en toe naar buiten komen. Vriendschappen verdiepen, nieuwe vriendschappen aangaan. Mensen toelaten en langzaam, heel langzaam dichterbij laten komen. Moeilijk vind ik het, en als het moeilijk wordt val ik terug in oude gewoontes. Ik verstop me weer en de knoop in mijn maag lijkt zich weer te vormen. Daarom schrijf ik ze nu op, omdat de woorden dan niet uit mijn mond hoeven te komen, alleen uit mijn hoofd.

Volg jij mickeytalks al? Klik op onderstaande Social media om Mickey te volgen!

Facebook

• Twitter

• Instagram

 

Mickey

Gespleten persoonlijkheid. Ervaringsdeskundige in disaster dates. Amateur schrijfster van misschien wel de volgende worstseller.

2 Comments

  • kiko
    10 januari 2016 16:49

    Eerlijk gezegd Mickey, weet ik niet wat ik hier op moet zeggen. Ben even sprakeloos. Ik ben wel van mening dat je al een hele lange tijd onwijs grote stappen zet in je persoonlijke ontwikkeling. Dat je je zo op deze manier durft te uiten vind ik heel erg dapper. Petje af!

  • Tb
    10 januari 2016 20:05

    Een verandering die wij allemaal zien bij je. Ik ben er heel blij mee, sommige mensen vinden deze vorm van reflectie en leerfase op latere leeftijd en soms nooit. Anderen gaan op reis of vinden het in een geloofsovertuiging… Ga zo door maar graaf niet te diep in je innerlijke tegenstrijdigheden. Op sommige vragen is geen antwoord :-). Dikke kus

Leave a Reply