Gebroken en kapot

Een tijdje terug deed ik mee aan een schrijfwedstrijd op internet.  Wanneer je nog meedoet mag je je stuk niet elders publiceren. Helaas heb ik niets gewonnen maar ik wil toch graag het stuk met jullie delen. Er op terugkijkend is het zeker niet mijn beste stuk, maar misschien wel een van mijn meest emotionele. Ik hoor graag wat jullie er van vinden!

Gebroken en kapot

Niet lang geleden hoorde ik twee stemmen in mijn hoofd en had ik een muur om mijn hart.

Een van de stemmen was licht, kalm en vriendelijk. Ze zei me dat alles goed zou komen, dat ik me geen zorgen hoefde te maken en vertrouwen moest hebben. Vertrouwen in de wereld, in mensen, in mannen, in de liefde. Ze adviseerde me aardig te zijn en ze vertelde me mijn hart te openen.

Aan de andere kant hoorde ik de andere stem. Zij was luid, aanwezig, bezorgd en beschermend. Ze vertelde me om mijn hart te beschermen, niemand te vertrouwen en vooral niet té aardig te zijn.

De muur was er altijd al. Hij was precies hoog genoeg om mijn hart te beschermen, maar als je je best deed en op je tenen ging staan kon je net over het randje kijken.

En uit het niks was hij daar. Hij zag maar één iemand in mij en maar één stem sprak tot hem. De stem was lief en openhartig. Voordat ik het wist begonnen de muur om mijn hart af te brokkelen. De donkere stem waarschuwde me dat ik uit moest kijken, dit niet toe te laten en voorzichtig te zijn. Hij neemt je hart en breekt je hart zei ze herhaaldelijk.

Ik wilde niet meer naar die stem luisteren. Ik luisterde liever naar die andere. Degene die me verzekerde dat alles goed zou komen. Zij die alleen zijn doordringende grijze ogen vol beloftes zag. Ik hoorde mezelf hem dingen toevertrouwen die alleen van mij waren en mijn vertrouwen groeide. De donkere stem verdween langzaam naar de achtergrond en ik dacht nooit meer van haar te horen.

Op het moment dat hij zei dat hij van me hield verdween het laatste stukje van de muur. Hij keek naar mijn hart en de stem in mij verzekerde me dat ik hem kon vertrouwen. En dat deed ik. Mijn hart groeide en bloeide. Hij sloot zijn handen er om heen en ik wist zeker dat hij het zou beschermen en lief zou hebben.

Maar in plaats van het te beschermen trok hij het hart uit mijn borst en gooide het stuk. Hij raapte twee stukjes van de grond en rende weg. Hij moet ook een deel van mijn longen mee hebben getrokken want alle lucht leek te zijn verdwenen. De stem in mij begon te huilen, en bleef zeggen dat het haar speet. Terwijl ik daar op de vloer lag met een gat in mijn borst snakkend naar adem kwam er een bekende stem terug.

Het eerste wat ze zei was “ik heb het je toch gezegd”. Maar het tweede wat ze zei was “geen zorgen, ik ben terug en ik zal voor je zorgen en je beschermen.” Ze raapte de overgebleven stukjes van mijn hart op en stak ze in het gat waar het had gezeten. Ze bouwde er een muur omheen, zo hoog en zo snel dat ik het niet eens gemerkt heb.

En nu is hij terug en zegt hij dat het hem spijt maar dat hij dit moest doen. Hij had het hart van een ander gebroken en moest zijn maar ook dat van haar repareren. Hij hoopte dat het mij niet te veel pijn zou doen. Ik hoor de normaal zo kalme stem naar hem schreeuwen: “PIJN?! Was het maar pijn! Pijn kan ik aan! Jij brak me. Je brak niet alleen mijn hart, je hebt MIJ gebroken.” Hij heeft deze woorden uiteindelijk nooit gehoord omdat ik haar niet meer hardop liet spreken.

Dat waren ook gelijk haar laatste woorden. Ze verliet me, de kalme en lichte stem waar ik zo op had leren vertrouwen had me verlaten. Haar laatste woorden blijven in mijn hoofd spelen. Ik ben gebroken, ik ben kapot. En ik weet niet hoe ik mezelf moet repareren zonder haar.

Ik zie hem rond paraderen met zijn nieuwe gerepareerde hart, aan iedereen vertellend hoe goed hij het doet. Terwijl ik hier ben achtergelaten zonder vertrouwen en een gigantische muur om de overgebleven stukjes van mijn hart zodat niemand het meer kan zien. Mijn adviseur is de donkere stem. Zij hoopt dat mijn stukjes in zijn en haar hart langzaam zwart worden. Dat hun lichaam het afstoot en ze langzaam kapot gaan zoals ik nu kapot ben.

Ik? Ik hoop dat iemand het licht terugbrengt.

Volg jij mickeytalks al? Klik op onderstaande Social media om Mickey te volgen!

Facebook

• Twitter

• Instagram

Mickey

Gespleten persoonlijkheid. Ervaringsdeskundige in disaster dates. Amateur schrijfster van misschien wel de volgende worstseller.

5 Comments

  • Mandy
    28 oktober 2016 16:29

    Heel mooi en op t moment ook heel herkenbaar! Men zegt dat t allemaal wel weer goed komt en dat vertrouwen moet je dan ook daarin hebben. ????

    • Mickey
      28 oktober 2016 16:40

      Bah vervelend om te horen Mandy!! Zulke dingen gun je niemand maar ze schijnen er inderdaad bij te horen! Dank je voor je berichtje. Ik weet zeker dat het goed komt! Ook voor jou! XXX

  • Jo
    28 oktober 2016 21:30

    Wow Mickey… Een heftig verhaal, maar mooi en beeldend geschreven.
    Hoop dat je je eigen weg vindt. X

  • Carin
    29 oktober 2016 09:04

    Het raakt me dit heftige emotionele stuk te lezen. Ik hoop dat er een moment komt dat je de andere stem weer toelaat, want zei maakt je leven zoveel mooier en dat gun ik je zo van harte! Tenslotte kun je met die hoge muur om je hart ook zelf niet naar buiten kijken, en dan mis je dat prachtige uitzicht!

  • Mickey
    31 oktober 2016 12:55

    Dank je wel Jo en Carin 🙂 Uiteindelijk overleefd iedereen een gebroken hart, het is helaas een onderdeel van het leven! Maar jullie kennen me, ik klim gewoon weer naar boven!

Leave a Reply