Romeo o Romeo

Al weken bereidden we ons op dit weekend voor. Stress om de perfecte jurk, stress om onze te witte benen en voor de moeders onder ons,  stress om het achterlaten van de kinderen. Maar de voorpret was er niet minder om. We waren alle 5 uitgenodigd op de bruiloft van vriendin nummer 6. En nu zaten we eindelijk met zijn allen in het vliegtuig, uitgelaten, vrolijk en sommige van ons ietwat hysterisch. Het voelde als een schoolreisje.

Alles liep soepel, we hadden geen vertraging, iedereen was op tijd en ik zat heerlijk met mijn koptelefoon op te netflixen. Totdat ik in het vliegtuig even opkeek van mijn Ipad en een wel heel bekende man in het gangpad zag lopen met een baby op zijn arm en een klein meisje achter zich aan. Dit was toch niet? Nee dat kon gewoon niet…… De wereld zou toch niet zo klein zijn?!

Maar dat is ie dus wel; ik zat met mijn vriendinnen tegelijk met Romeo en zijn gezin in het vliegtuig. Voor degene die gemist hebben wie Romeo is verwijs ik je even door naar deze blogs. En flapuit die ik ben geef ik direct een van de meiden een por en zeg ik “zag je die man met die baby? Dat is mijn hotelman! “

Het nieuws van de hotelman ging uiteraard als een lopend vuurtje door de hele vriendinnengroep inclusief de bruid. Nu was dat niet zo erg want van mij mag iedereen alles weten, ik zet het tenslotte ook op internet. Maar ik kon me zo voorstellen dat Romeo niet echt blij was met mijn aanwezigheid en die van mijn vriendinnen.

Dus ik maande iedereen rustig te blijven en hem vooral niet aan te kijken bij de bagageband. En ik deed hetzelfde. Het kan niet anders dan dat hij me gezien en herkend heeft, maar een begroeting terwijl hij daar mijn zijn gezin stond leek me wat ongepast. Want ja meneer zegt wel een “open relatie” te hebben maar inmiddels ben ik erachter dat de meeste mannen slechts beperkte waarheden spreken tegen mij ofwel hun vrouw.

Een week eerder bekeken en begroetten Romeo en ik elkaar wel degelijk en nu moesten we doen alsof we elkaar niet kenden. Een vreemde gewaarwording en het schoot door mij heen dat wij elkaar alleen konden blijven zien omdat onze werelden zo ver van elkaar verwijderd waren. En nu door een speling van het lot werden ze toch even gemixt.

Om het lot niet verder te tarten laat ik hem en zijn gezin met rust. Het is niet aan mij om te bepalen wat hij wel of niet deelt met zijn vrouw. Er is wat mij betreft ook geen sprake van een affaire. We zien elkaar een keer in de zoveel maanden, hebben verder geen contact en bespreken geen persoonlijk zaken. Ik wist geeneens dat er een tweede kindje bij was gekomen.

De huwelijksceremonie van mijn vriendin in Spanje leek wel een sprookje, zo mooi. De zelfgeschreven geloften deed iedereen een traantje wegpinken. Wellicht leven Romeo en zijn Julia ook wel in zo’n mooi sprookje en wie ben ik dan om ze elders te doen geloven?

Mickey

Gespleten persoonlijkheid. Ervaringsdeskundige in disaster dates. Amateur schrijfster van misschien wel de volgende worstseller.

Leave a Reply

%d bloggers liken dit: